Zonderling 2 (zonder foto)

Bij Price Chopper, een 7 dagen, 24 uur open food store, stond een geheel in het lang, zwartgeklede, oudere dame voor me. De schuin gedragen, flamboyante hoed met groot golvende rand maakte haar dress smaakvol àf. Rond de 80 jaar schatte ik het opvallende, hier uit de toon vallende dametje. Haar topje zat naadloos strak op de moedervlekkerige huid en toonde, bijna sexy voor haar ouderdom, duidelijk laaghangende borsten en priemende tepels. Een brede, elastieken band accentueerde haar dunne taille. Alsof ze in een macabere filmopname haar rol bij de kassa uitspeelde. $ 41,57 waren haar boodschappen en ze betaalde met een kaart. "Ik heb alleen niet genoeg geld", sprak ze gelijk tegen de kassier. Er bleven, zo zag ik op het betaalscherm, zo'n 16 dollar over. "De rest doe ik per cheque" zo ging ze beheerst verder. Heel nauwkeurig vulde ze een cheque in ter waarde van het resterende bedrag. "Geen probleem", vond de beleefd reagerende kassier en hij gaf de zwarte engel de tijd. "Ik wil ook nog 25 dollar cash met mijn andere kaart. Dan heb ik voor morgen ook weer geld." Zo geschiedde het. De geldflapjes werden zorgvuldig in een ouderwetse buidel met zwarte glitters opgeborgen. Een inpakster liep vervolgens voor haar uit met de boodschappen. Zwarte oma volgde in perfect mannequinachtige pas. Motorisch mankeerde ze helemaal niets en mij liet ze achter met de vraag: Was dit een excentrieke miljonaire, gesjeesde toneelspeelster, dikdoende zwerfster of gewoon een psychisch gestoorde weduwe die haar rol in de maatschappij zó dagelijks vormgaf? Eén ding heeft ze wel bereikt: ze staat op ons blog...

Zonderling

Onderweg komen we weleens andere lange-afstandfietsers tegen. We troffen er nu eentje aan die naast zijn fiets liep. Wellicht had hij pech en we stopten. Opvallend was de kleur van zijn fiets, bagage en kleding: zwart. Eenmaal bij hem, bleek de reden. Alle bagage, tassen, straps, wielen, ketting, tandwielen en drinkflessen waren bedekt met een dikke laag pikzwarte verf. Het leek verdacht veel op teer, maar eraan voelend, bleek het toch harder materiaal. "Het is heel waterdicht", verklaarde de solist. Kijkend naar zijn tandwielen merkte ik op dat hij maar één versnelling gebruikte. De rest zat onder de laag smurrie. "Dan roesten ze niet", voegde hij eraan toe. "En als het nodig is, loop ik." Hij bleek jaarlijks enige maanden on the road te zijn. Het was een deel van zijn leven. Opvallend waren ook zijn schoenen. Gloednieuwe zwarte herenschoenen waarmee je 's zondags prima in de kerk zou kunnen verschijnen. "Ze lopen heel lekker," zei de wandelaar met fiets. "Ik hou van lopen, dus moet je goede schoenen hebben. " Het bleef ons duister wat deze fietser/wandelaar bezielde en drukten hem de hand. Of we nog een kleinigheid hadden voor een kop koffie, drong hij op het laatste moment aan. Nou vooruit.Met wat klein geld in zijn hand zwaaide hij ons uit.

More?

Net als MacDonalds laten we doorgaans de Subway fastfood restaurantjes links liggen. Wij houden van family dinings waar paps in de keuken staat en moeders langs de tafeltjes het breakfast met een “Hi, you guys” uitdeelt. Soms kun je  niet anders en moet je een keer die sfeerloze,  plastic vreetruimte van Subway binnen. We waren snel aan de beurt en Annelies bestelde een mixed salad naar eigen keuze. Een 10-tal bakken met vers groenvoer vormden het keuzepalet en de jongeman achter de balie verzamelde alle soorten voor haar in een grote bak, steeds vragend: “More?” En Annelies wilde best wel more. Iedere bak had intussen zijn beurt gehad maar de bediende bleef mechanisch “More?” vragen. Tijdens de tweede ronde kreeg ik toch het gevoel dat er iets niet klopte. De hoeveelheid vegavoer rees namelijk de pan uit en het “more?” bleef zich herhalen. Annelies stopte gelukkig dit vulproces en de knaap begon met een kromme slicer de berg bladvoer te vermalen. Een koe had het  niet beter kunnen doen. De gezonde massa werd met enige kracht in een diep bord met deksel gepropt. Bladresten staken er overal uit. Het gestuntel werd intussen gadegeslagen door een oudere collega, die deze op hol geslagen lopende band aanzag. Zij fluisterde hem hoorbaar toe: “This is more than double…”. Het werd ons duidelijk dat deze arme beginneling behoorlijk minder begaafd was en een eerste stage plek vervulde. Echter: De wereld is hard, vol met hoeveelheden en communicatie. Wij konden met moeite samen de bult salade verwerken. Gelukkig heeft men bij Subway ook bordenwassers nodig.

's Wonderful

Rovers

Onduidelijk gerammel maakte ons wakker en geritsel in het gebladerte volgde daarop."Een beest", mummelde Annelies. Dat was duidelijk. 's Nachts zwerft er van alles rond onze tent en alleen voor beren nemen we goede voorzorgsmaatregelen. De zaklantaarn bescheen een omgevallen fiets, dus de muggen trotserend haalde ik het vehikel overeind en constateerde een leeg voedselnet. Een heel brood en twee bananen waren verdwenen. Rovers! Wasberen, of opossums zijn nachtelijke schuimers en zijn zo groot als een cockersspaniel of een dikke kat. Genoeg gewicht om je fiets te kantelen.
De volgende morgen was tevens een bakje met macaroni en linzen geplunderd. Het dekseltje was netjes er naast gelegd en het bakje was schoon geleegd.

Summertime The Movie

Wij hebben een heerlijke zomer!

Gekreukt en gedeukt

We volgden de 13 langs de oostkant van het Huron Meer. Een heerlijke 20 graden C. en een zacht windje schuin achter leidden ons door het bijna Nederlandse landschap naar Bay City (Michigan).
Bij het woordje "Food" stapten we onderweg  naar binnen en troffen een zeer aparte verzameling eetwaar aan: dozen met kreukels en vouwen, blikken met deuken en butsen, dranken dicht bij de houdbaarheidsdatum. De kneuzen onder de groceries en de prijzen waren dat ook. Voor vijf dollar laadden we onze fietsen vol. Bay City zou, volgens de kaart, een zuidelijke campground hebben. "Zou", want we troffen slechts een brede begraafplaats aan. Oók met lekker zacht gras, maar de piëteit gebood ons de overledenen niet te tergen met onze tentharingen door hun kistdeksel.
Een sportcomplex was ook een mogelijkheid, maar wat doe je dan vanaf 16.00 u. tot zonsondergang op gigantische grasvelden met, weliswaar schone, portable toiletten en een drinkfonteintje als douche? Riante villa's omzoomden het complex, dus alle kans dat we bij het opzetten van ons tentje uitgenodigd zouden worden voor een rijke basement met twee badkamers...
We besloten echter buiten de stad een motelletje te pakken, maar met de naderende 4th of July(Independance Day) werd die kans snel kleiner. Een Indiase uitbater bleek nog een sjofel kamertje te hebben.Vanachter gepantserd glas schreef hij ons in en controleerde letter voor letter de ID met de creditcard. Duidelijk. Dit was een 1-ster met crimi-ervaring. Deur op slot en fietsen binnen...