Harlem

Een gezette man van, naar later bleek, 75 jaar, kwam naar de glazen deur toe en stapte binnen.
De burgemeester van Harlem himself. Hij verwelkomde ons en vroeg of alles naar de zin was. Het gemeentehuis van Harlem, een dorpje van ca. 800 inwoners, was speciaal door hem voor ons opengesteld. Tegenwind had ons routeplan gehalveerd en we strandden die dag daar. Gastvrij mochten we ons tentje voor die nacht op het grasveld naast de city hall prikken en we zaten nu droog, warm en van toilet voorzien, in de hal. Amerikanen helpen je zó aan onderdak hebben we al meerdere keren meegemaakt.
"Most people who sit in your chairs have to see the judge", grapte de burgemeester.
Hij wijdde uit over de indiaanse historie van die streek en de invloed die dat nog steeds op het dagelijks leven had. Gezellige en gedreven kerel. Met een ferme handdruk liet hij ons achter. We hadden degelijk onderdak, namen een stevige borrel, maakten ons eten in de hal klaar en doken de tent in.

Rond half tien doken we in onze donzen slaapzak en waren vlot onder zeil. Het had al wat geregend en het was dus niet zo'n raar verschijnsel dat er plotseling rond 03.00 's nachts een fors gekletter op de tent te horen was. Een korte golf, dan stilte, weer een golf van harde druppels,...stilte,....en wéér een golf.
Slaapdronken drong het wat langzaam tot ons door, dat dit geen gewone regen was.
Plotseling wisten we het: sprinklers! Ik wurmde me zo snel mogelijk naar buiten en rende naar de hal om plastic stoelen te halen teneinde de meerdere stralen die onze tent belaagden, tegen de grond te werken. De vier uit de grasmat verrezen spuitmonden loosden hun stortbuien met veel geruis direct in het gras.
De zondvloed bedwongen te hebben, bleek echter een ijdele veronderstelling. Na enige minuten startte een andere serie sprinklers, waarvan ééntje direct ònder onze tent. Het kreng liet zich met enige moeite door Annelies bedwingen, maar fel spoten de stralen tussen de tassen en grondzeil de tent in.
Paniekerig sleepten we alle spullen door de hoosbuien naar buiten om te redden wat er te redden viel.
Een onweersbui had het niet beter kunnen doen.
Gelukkig had de burgemeester de vergaderzaal niet afgesloten, dus gedurende een uur of twee, legden we de doorweekte spullen, kaarten en kampeermaterialen over de stoelen te drogen.
Om half 5 uur in de ochtend gleden we na deze ellende in de niet al de natte slaapzak weer in slaap.

 

Schatjes

De in groepen onder de grond levende stokstaartjes uit Afrika lijken veel op de hier overal opduikende prairiedogs. Zoals de naam al aangeeft, houden ze van vlakten met gras.
Er staat  altijd eentje op de uitkijk bovenop het nest, dat een aantal ingangen heeft, net als bij onze duinkonijnen. Recht op zijn achterpootjes staand, lijkt die wachtpost uit de verte wat op een soort vertikale maiskolf met kraaloogjes.
Je kunt ze nooit verrassen!  Bij onze nadering wordt de kolonie ijlings gealarmeerd, komt de berm plots tot leven en overal vandaan watergolven de op eekhoorns lijkende knagers naar een ingang.
Hun alarmkreet lijkt iets op het geluid van een spekzool op linoleum of een krassend krijtje op het schoolbord. Je kunt het niet missen.
Een enkeling blijft nog met zijn kopje net uit het gat steken, om te zien of we wel ècht bedreigend zijn. Gelukkig maar, anders krijgen we ze nooit op de foto, de schatjes.

 

ROAD TO THE SUN

Supercallifragilasticexpialidocious

Jammer dat we niet aan andere kant van Logan Pass naar beneden konden, omdat sneeuw daar nog niet geruimd was. Maar toch hebben we ontzettend genoten! Supercallifragilasticexpialidocious!

Warm onthaal

Zo'n 6 miles voor Glacier National Park ligt het dorpje Hungry Horse. We meanderden al zo'n 10 miles over de smalle tweebaansweg naar de West entrance van deze "Crown of the Continent" toen deze kleine nederzetting opriep tot een koffiepauze. Het rode neonwoord "OPEN" van de eerste bar trok ons aan en we stapten af voor de porch.
Daar hing een vijftal mannen rond, ieder een groot glas of beker torsend.
Met luid gelach en commentaar werden we begroet. De vrolijke alcoholsfeer zat er al duidelijk in om elf uur in de ochtend en wij bleken welkome gasten.
Wat willen jullie drinken? riep de luidste van het lallende gezelschap. Koffie was niet helemaal de bedoeling volgens de drinkebroers, maar we kregen hem wel.
Rondje van de zaak.
Binnen een minuut duwde men ons twee dampende large bekers in de handen en werden we uitgemolken over onze vreemde fietsmissie.
Alhoewel men een reis als de onze "insane" en "idiot" vond, sprak er toch respect uit hun woorden.
De nogal smoezelige vrienden vermaakten zich prima met ons. "We made their day !"en zij de onze.
Nog even op de groepsfoto en de gehavende, bruine gebitten ontblootten zich voor de smile.

Of we misschien nog wat "pot" wilden roken, of nog een alcoholische thee wilden drinken, of een exemplaar uit een doosje met witte pillen meesnoepten.
 Nee, nu even niet, bedankte ik netjes.
We moesten weer verder en met enthousiast geschreeuw begeleidde men onze opstap.

 

Movie part 1

Origineel

Nagenoeg iedere Amerikaan uit zijn bezorgdheid over ons fietserswelzijn.
Cardrivers zouden in hun optiek vaak onverantwoord met cyclists omgaan.
Net als tijdens onze voorgaande reizen in de VS kunnen we echter niet anders constateren, dan dat Amerikanen juist wèl goed rekening met ons houden.
Het "gevaar-idee" zit, denken wij,  alleen tussen de US - oren.
Als wij een druk 6-lane kruispunt oversteken, dan valt het meeste verkeer gewoon stil. Of men nu denkt : "Golly, what is that ?  Of..."Take your time, no hurry!". Dat is ons niet duidelijk. We krijgen gewoon het halve kruispunt  voor onszelf  en verbazen ons er steeds weer over!
Amerika is sterk in het origineel waarschuwen voor gevaren op hun wegen.
In Montana plaatst men van staatswege voor ieder dode naast de weg een wit kruis. Dat lijkt wat morbide, maar wij merken aan onszelf dat dit wel een levendig besef onderhoudt.
"Kijk eens, ...drie stuks." Of...uh..."Die is net dood". Dat zie je aan de bloemen die er aan hangen.
Vervolgens kijk je weer eens extra in je spiegel.
Kan weer een kruisje schelen.