Cattle

Langs de route staan regelmatig borden met:

Watch out.

Cattle on the road.

dit bedoelt men dus...

In Republic doet Annelies de was in een laundry. Daar treffen we een oud vrouwtje aan dat de mensen eventueel terzijde staat als de machines niet doen wat ze zouden moeten doen. Tevens wisselt ze de juiste coins (quarters) voor de automaten.
Ze zit daar van 's morgen zes uur tot 's avonds zeven. En....ze is 96 jaar !

Nomad

Na de Loup Loup Pass afdaling belandden we in een prima onderhouden campground bij de fairfields van Omak. Fairfields zouden bij ons een "sportcomplex" heten.
Daarin was een onbemande camping met zeer goed onderhouden en dagelijks schoongemaakte douches, toiletten en grazige tentplekken.
Alles zonder hekken, geen prikkeldraad,van alle kanten toegankelijk en uitnodigend.
Destemeer verwonderlijk dat er geen graffiti, noch vernielingen te bespeuren, noch bewaking om dat te voorkomen. (!)
Het betalen en inschrijven doe je zelf met een envelopje, waar de prijzen bij staan.
Envelopje met geld in een gleuf en klaar. Wat een vertrouwen in de mens...

Naast ons kwam een okerkleurige, roestige Dodge pickup truck staan. De wat haveloos geklede man rookte wat afzijdig zijn peuk en maakte zich na enige tijd klaar voor de nacht.
's Morgens tijdens ons koffiegebeuren, rolde hij zijn  slaapzak op in de houten bak die achterop zijn oldtimer stond. Geen tentje. Niets meer om in te wonen dan alleen zijn auto.
Toch kwam het tot een gesprek tussen ons en zijn verhaal kreeg vorm: De Dodge met inhoud was alles wat hij bezat. Voor zijn inkomen reed hij van staat naar staat, waar hij als monteur, timmerman en alles-kunner zijn skills aanbood.
 Een arm gezin met zeven kinderen was zijn start en al vroeg begon hij te zwerven. Dat is in de VS niet erg moeilijk. Wij zien zelf dat je in dit giga land nagenoeg anoniem kunt 'verdwijnen". Desondanks was hij tevreden met zijn bestaan. Geen verplichtingen, geen bezittingen, niemand had last van hem en hij woonde waar hij werkte.
Gereedschappen, lappen, blikken en metalen onderdelen vormden zijn welgevulde, mobiele uitdragerij.
De Dodge 1970 wilde hij voor geen geld kwijt, want auto's uit die  jaren kun je tenminste nog zelf repareren en onderhouden.

Alles zelf doen.
Alles zelf doorleven.
Alles zelf beslissen.
Nooit je hand ophouden.
De American dream op zwerversniveau.

Jammer dat ik geen foto heb genomen van de Dodge Dream...

Tequila

Iedere grocery store heeft het bier koud staan en Annelies houdt daar van.
Koud bier en tegelijk kamperen geeft echter problemen als je het láter alsnog kòud  wil drinken.
Tegenover ons op de camping te Winthrop stond een giga RV. Het type bus waar we in Nederland ca. 52 kinderen op schoolreis in vervoeren.

Kordaat stapte Annelies met onze 24 ounce Budweisers naar de uit de kluiten gewassen eigenaar.
Of hij ze voor ons in de fridge kon zetten.
"Sure", welke RV-er zou dat weigeren aan een paar halve Nederlandse zolen die op fietsjes Gods own country doorkruisten.
Enne,...als we na de goldrush parade, die 's middags door Mainstreet van Winthrop zou trekken, onze pilsen weer wilden hebben voor ze terug waren, dan konden we ze gewoon pakken, voegde de Amerikaan eraan toe.
Zijn deur bleef open.
 "This is free America,"grijnsde Greg, onze overbuurman.

Annelies kwam later met de twee cans uit het rijdende paleis en sprak haar verbazing uit over de verregaande luxe in dit "Recreation Vehicle".

Zoekend naar een bescheiden koelkastje bleek de fridge achter een deur te zitten waar wij thuis een een forse klerenkast zouden verwachten. Een was/droogcombinatie, douche en een soort lounge met fauteuils bleken standaard.
Toen onze RV-ers thuiskwamen, ging ik ze even bedanken, maar dat kreeg vervolg.
"Sit down.Take a tequila.," stelde Greg voor.
 Zijn vrouw riep: "I'll make you a marguerita".
Wat dat dan ook mocht zijn, ik stemde met graagte toe.
Intussen kwamen ook andere buren aanzitten en ik had Annelies al gewaarschuwd dat we onderwerp van gesprek met spiritualiën werden.
Het gezelschap toonde alras tekenen van groeiende aangeschotenheid, dus er werd veel gelachen en vooral héél luid gepraat. De grootste mond kreeg voorrang.
Greg drong aan op nòg een marguérita voor ons, hetgeen zijn vrouw schaterend aan haar inside bar ging uitvoeren.
Het grappige was dat onze mededrinkers nauwelijks idee hadden waar Nederland lag en zich afvroegen of we thuis nog iets anders spraken dan Engels.
Dat maakt het leuk: Amerikanen die ondersteboven zijn van ons stukkie fietsen en wij van hun "campertje" dat de lengte heeft van Annelies' voor- en achterkamer in Blijdorp.

Tegen dinertime namen we aardig onvast op de benen afscheid van de gezelligheidsclub.
De benevelde gastvrouw gaf Annelies een stevige hug en zei: "Did you like the tequila? Those marguerita's  make me always horny."
 

Fikkie stoken

Fikkie stoken is  een eeuwenoud kwajongenswerk dat doorgaans door onze wijkagent werd getorpedeerd.

Hier màg het in de State Parks.

We streken neer in Colonial Creek campground op 2000 ft aan het Diablo meer, onze startpositie voor de volgende dag om de Washington en Rainy Pass te pakken met 5477 ft.
De borden met regulations meldden dat hout sprokkelen niet was toegestaan. Die beperking speelde echter geen rol, want Amerikanen willen toch stóken en het barst van de bossen in de Rockies.
Niet verrassend dus dat de houtvuurblokken  klaar lagen op de parking.
Ik speelde weer heerlijk mijn jeugd en sleepte enthousiast het gratis hout aan.

Tussen steile bergwanden door volgden we eerder die dag de 20.

Vandaag niet zo ver. We moesten morgen in één keer deze stevige passen over om het dorpje Mazama te bereiken waar één winkeltje was.
De tent stond en aangezien onze watervoorraad beperkt was, kookten we het water uit het heldere meer eerst goed door.
Intussen pestten de chipmunks (grondeekhoorns) ons van alle kanten. Waar mensen zijn, is wat te halen, wisten de slimmeriken. Zodra wij ons omdraaiden, zaten die kleine ettertjes op onze tafel tussen de havermout, pasta en doken in de tassen.

 Herten zijn zó tam, dat ze zelf naar je toekomen en uit de hand eten.

Kan het romantischer? Kamperen op een hooggelegen meer, alleen wij tweeën, avondzonnetje op de bergtoppen, een fles wijn bij een gloeiend houtvuur.

Enige nadeel:  onze tent en kleren stonken als waren we op een palingrokerij…

Puinhoop

Een witte pick-up truck draaide de korte inrit op en stopte bij het hek waar ik zojuist mijn gulp had dichtgeritst voor een sanitaire stop. De eigenaresse kwam kwiek aangelopen en vroeg ons met de opgewekte stem: "Can I help you?"
Het was aan het eind van de eerste fietsdag en de geplande 90km naar Flowing Water Park waren te hoog gegrepen. Vele stijgingen eisten hun tol en ik zag het laatste stuk niet echt meer zitten.
Germaine, zo stelde ze zich voor, wist zeker dat haar kennissen achter het hek ons een plekje in hun bos ter beschikking zouden stellen voor ons tentje.
De kennissen bleken echter niet thuis, dus omzeilden we het hek door de struiken. We kregen een rondleiding van de enthousiaste Amerikaanse door de gribus.  Een stortplaats van grootvuil zou ook een passende uitdrukking zijn. Iedere 10 meter stond wel een wrak bouwsel, gevuld met een verscheidenheid aan kapotte, smerige, verroeste voorwerpen.

"Don't think that all Americans live like this couple",verontschuldigde Germaine zich.
"Bob has a wife that is demend and he himself is around 80 years. Please speak slowly, if you meet him."
Ze ratelde maar door. Wij waren de eerste Hollanders die ze ontmoette en ze bood gelijk van alles aan om het ons naar de zin te maken: we konden vanavond 5 mile verderop een Blue Grass Festival
bezoeken, morgen kon ze een avondmaaltijd klaarmaken en ze wilde ons wel komen halen...
Niets van dat goed bedoelde wilden we en lieten het in de lucht hangen. Rust, een paar biertjes, koken en dan...slápen! Vooràl slapen.
Met enige moeite vonden we een stukje redelijk vlak gras zonder afval, scherpe stenen of stukken hout. De eerste keer sinds jaren dat we weer kampeerden, dus het nam wat meer tijd efficiënt de boel neer te zetten.
Een naburig benzinestation voorzag ons van 10 liter water voor het koken en wassen in de natuur.
Aan de deur van Bob werd een brief gehangen dat er ergens tussen zijn puinhopen een stel fietsers overnachtte.
Met zonsondergang gleden we in de slaapzak en we hebben de laat thuisgekomen bewoners niet gehoord of gezien.
Na een wat onrustige nacht werd het rond half zes licht. Tijd om koffie te zetten voor Peter, terwijl Annelies haar vaste taak van binnentent leeghalen startte. Behalve van koffie, word je van nèt enige graden boven nul aardig wakker.

Het oprollen van een door dauw en ademvocht kletsnatte tent is ook niet helemaal een genoegen, maar  een bak havermout verwarmt de ijskoude vingers. Het hoort er bij en toch,...we genieten ervan.
"Ik gá even!" roepen we om de beurt en dan verdwijnt iemand achter een boom. Het legen van ons darmsysteem heeft altijd voorrang boven opruimen. Gelukkig dat er geen muggen zijn, want dan wordt het effe flink uit de ochtendbroek een onrustig karwei.
7.30 u. laveerden we stil door de struiken. Zonnetje brandde de kou weg. Op naar het noorden.

De route

We zijn nog volop aan het nagenieten van onze trip Panama-Costa Rica, maar....nieuwe plannen zijn in de maak: 1 mei vliegen we naar Seattle en 31 juli zijn we van plan om vanuit Boston terug te vliegen back home. We hebben er nu al zin in!