Smoked fish

Vroeger haalde mijn  vader gerookte paling op de markt. Die werd altijd in krantenpapier ingepakt en zo meegegeven. Langs het Michigan Meer vinden we diverse visrokerijen. White fish, trout en salmon vormen de hoofdzaak. We kopen een stuk donkerbruin, stevig doorrookte trout (forel van een flinke maat...) en vorken een uur lager de vette visbrokken zó van de graat op een rest area tafel in de zon. Maar dan ook alléén maar trout.
Toch weer iets anders dan een paar keurige, dun gesneden plakjes in plastic verpakte forel van Albert Heijn.
We rollen, zelf vet, van tafel. Op  de fiets weer.

Choclate chip cookie

Rond 9.30 u. vertrokken we pas uit Ishpeming bij Lake Superiour. Het weer was onbetrouwbaar nat en onder een dreigend laag-rollende wolkenlaag trapten we langs de plassen. Het weer kwam van achteren en haalde ons snel in, zo bleek uit de klodderdikke druppels.
Een laatste kans om te schuilen aan the end of town bood een grote Chevrolet garage. De gapende roldeur stond uitnodigend open en wij reden in regenpak gehaast de enorme ontvangstruimte binnen. We gokten weer goed: gastvrij bood men ons onderdak tegen de regengordijnen. We parkeerden onze druipende rossen naast de glimmende, leukgeprijsde Chevy's. Onze droge redding met spic & span toiletten, warme wachtruimte met koffie in diverse smaken en... choclat chip cookies! Net gebakken volgens het opschrift: "Homemade".We moeten toch een rare indruk maken in onze fietsbroeken met verdikt zweetkruis, de gebruinde benen in korte broek, sliertige haren, natte helm onder de arm en slobberige regenjassen. Niemand die probeerde ons een auto te verkopen of die lastige vragen stelde. Gewoon even genieten van een droge, warme ruimte totdat de buienradar de grote groene vlek brokkelend voorbij liet gaan... We waren welkom. Amerika ten top: de opperste luxe geeft onderdak aan twee half-verzopen Nederlandse fietsers...Da's toch genieten?

Mijn laatste foto

Als ik deze foto van een levende zwarte beer genomen zou hebben, dan zou dit mijn laatste foto geweest zijn.
Tot nu toe hebben we helaas geen beren gezien. Er zouden tussen de 15.000 - 19.000 moeten rondlopen in  de dunbevolkte noordelijke kant van Michigan: de Upper Penninsula. Zwarte beren mogen geschoten worden, maar dat jagen is aan strikte regels gebonden. Tot 1925 waren beren vogelvrij en werd er lustig op los geknald. Gelukkig kwam men op tijd tot bezinning en dient men nu aan veel voorwaarden te voldoen. Logische papieren als een wapenvergunning en ID, een cursusje bear hunting en vooral wat je moet doen met het kadaver, als je er eenmaal een hebt omgelegd. Een lijf van 100 - 200 kg versleep je niet effe een dicht bos uit. Je mag geen beren schieten die jongen hebben, aan het zwemmen zijn of hun winterslaap houden, b.v. Goed over nagedacht, lijkt me.
Ietsje minder vind ik het feit dat je eventueel een kruisboog mag gebruiken. Zo'n lobbes strompelt nog wel effe aangeschoten verder met een pijl in zijn pens voordat hij hemelt. Naast de verplichting een zwaar kaliber kogel te gebruiken, lijkt me nòg een regel aan vervanging toe: de minimumleeftijd voor berenjacht is namelijk 10 jaar. Begeleid door een volwassen jager, dat wel. Maar een waterpistool past beter bij deze leeftijd...

AnneFiets en PedalPeter The Movie part 5

Hi you guys 2

We kwamen met een rode Lindemans 1,5 literfles (!!) Cabernet Sauvignon en een quart (ca. 1 liter) Budweiser bier bij de kassa.We hielden een rustdag in het motel aan de overzijde en dan moet je wat te drinken hebben voor de flatscreen, nietwaar?
De creditcard in de aanslag wimpelde de kassier die betaalmogelijkheid echter af met: "Somebody  has already taken care of you".
Niet-begrijpend wilden we alsnog afrekenen, maar de kassier herhaalde dat "er al betaald was" voor onze spiritualiën.
Het kwartje begon langzaam te vallen. Een kwartier eerder spraken we met een kerel die buitengewoon geïnteresseerd was in onze fietsreis. Zelf was hij ook bekend met vele landen in Europa en vloog nog regelmatig daar heen.
Toevallig  vulde hij ook zijn voorraad drank aan in dezelfde liquor store en had heimelijk zijn creditcard bij de kassa achtergelaten om onze drankrekening daaraan toe te laten voegen.
Wij waren even "flabbergasted". Iemand op straat die je reisverhalen wil weten en vervolgens je grove inkopen aan een locale Gall&Gall financieert.
Het mannetje haalde even na ons zijn card op, zodat we hem konden bedanken voor zijn genereuze actie.
Nee, niets te danken. Hij had weer veel van ons geleerd, zoals hij het respectvol uitdrukte.
Annelies en ik hieven samen ons glas: andermaal op de Amerikaanse gastvrijheid.

Monstertjes

Oude spoorwegtrajecten zijn opgebroken en voor fietsers en wandelaars geschikt gemaakt.
Soms met asfalt, soms met crunched limestone. Die gerecyclede tracks heten "trails-for-rails". We hadden zo'n 75 km trail ter beschikking in Minnesota en genoten van de afgetopte hellingen dwars door de natuur.
Meren alom. Watervogels, libellen, bevers en...waterschildpadden.
Deze laatste liggen zich naast het trailasfalt op te warmen in de zon. De fraaie, groen-geel-rood getooide roodwangschildpadden, maar ook de agressieve, lelijke bijtschildpad. Een jongen die veel sneller is dan je verwacht en met zijn haaksnavelbek als een pitbull een vinger afbijt.

Hi, you guys...

Als Maarten van Rossum op de tv als hoogleraar over Amerika zijn brede politieke kennis ventileert, dan word ik daar altijd wat mistroostig van. Zijn grafstem komt veelal overeen met de teneur van zijn boodschap: zwartgallig.
Zijn eeuwig zwarte coltrui onderstreept dat.
Onze ervaring met Amerika is een totaal andere. Of we nu in een winkel staan, voor een stoplicht wachten, op een campground zijn of een biertje bestellen, we horen dan altijd:
--How is your day?
 --Safe travels.
--Can I help you?
--Take care.
--Safe ride.
--God bless you.
--Excuse me.
--Hi, you guys!
--Where are you going?
--Where did you start?
--Be safe.
Altijd op uiterst vriendelijke toon.
Hetzelfde geldt voor hulpvaardigheid. Onderweg de kaart bestuderend stoppen soms auto's om te vragen of we hulp nodig hebben.
Afgelopen week stopte een dame, rukte een reflecterend wegwerkershesje uit haar bak en gaf het aan Annelies om op de fiets te dragen: "I just don't want you to be hit by a car..."
In vele dorpen/steden is een city-park, waar men gratis kan kamperen op goed onderhouden gras. Toiletgroepen, redelijk schoon, voorzien van papier, stroom en water en zonder vandalisme, staan ter beschikking. Soms ook wifi zonder code van de gemeente of een aangrenzende bewoner.
Veilig. Niemand steelt iets van je tent. Geef ons maar de Amerikanen: Positief, beleefd, geïnteresseerd. We voelen ons zeer welkom.
Maarten van Rossum, de chagrijn, mag zijn negativisme houden.
Geef ons maar de Amerikanen. Zelden zulke plezierige mensen op onze reizen ontmoet als hier.